در قرن بیست و ششم، ساکنان آرمان‌شهر فردیت خود را از دست داده‌اند و با شماره شناخته می‌شوند. آن‌ها در خانه‌های شیشه‌ای زندگی می‌کنند که به پلیس سیاسی، موسوم به «نگهبانان»، اجازه می‌دهد به راحتی آن‌ها را زیر نظر داشته باشند. همه آن‌ها لباس‌های متحدالشکل می‌پوشند و معمولا یکدیگر را با شماره صدا می‌زنند. آن‌ها از غذاهای مصنوعی تغذیه می‌کنند و در ساعت استراحت، چهار نفره در یک صف با سرود «حکومت واحد» که از بلندگوها پخش می‌شود رژه می‌روند. از آنجا که آن‌ها اجازه دارند در ساعت خاصی (معروف به ساعت رابطه جنسی) پرده‌های خانه‌های شیشه‌ای خود را بکشند. در رأس حکومت واحد شخصی به نام «ولی‌نعمت» قرار دارد که هر سال با رای تقریبا اتفاق آرا توسط کل جمعیت ابقا می‌شود. اصل راهنمای این حکومت این است که خوشبختی و آزادی با هم ناسازگارند.

فرانتس بلوم که در خانواده‌ای مرفه به دنیا آمده بود، جوانی بی‌دغدغه‌ای را سپری کرد تا اینکه مدتی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، توسط پلیس دستگیر شد. چرا که این مرد جوان با همدستی گروهی از پسران ناباب، در سرقت از یک بانک شرکت کرده بود؛ یک «اقدام قهرمانانه» که برای او شش سال زندان به همراه داشت. او پس از افتادن به پشت میله‌های زندان، با بی‌رحمی و رفتارهای غیرانسانی نگهبانان مواجه شد و رفته‌رفته، اما به شکلی گریزناپذیر، فرانتس به یک شورشی تبدیل شد.